ÇOCUKLUĞUMUZ

2010-01-23 09:37:00


ÇOCUKLUĞUMUZDA.............

>Bizim çocukluğumda
Annelerimiz çalışmazdı.


>Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

>Hatta Babamın bile anahtarı yoktu. Anne evimizin bir parçası gibiydi,hep evdeydi.

>Her yere birlikte giderdik,zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki.....

>En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

>Sokakta oynamak diye bir kavramvardı
yani.


>Cafeler de,alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

>Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar,oynaya,
zıplaya yürüyerek
gelirdik.
Servis falan yoktu.

>Ayakkabılarımız eskirdi.

>Hatta öyle olurdu ki;çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile
dalardık.

>Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

>Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi.Susayınca girer evlerine su içerdik.

>Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar,hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

>Kısacası evine gidip gelen yoktuki sadece çişi gelen giderdi evine elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

>Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

> Bu bazen bir kurabiye,bazen bir meyve olurdu.

>Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın
üstüne koyar oyun bitince geri

alırdık.

>Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

>Düşünce kaldırırlar,kavga edince barıştırırlardı bizi Polisler
gelmezdi
 kavgalarımıza,zabıtlar tutulmazdı.

> Sonra kavgalarımız da ö yle ustura, falçata ile olmaz,onlar nedir
bilmezdik bile,asla kanla falan da bitmezdi,en fazla saçlarımızdan
çeker,hayvan adları sayar,tekme atar, yine oyuna dalardık.

>Birbirimizin suyundan içer,elmasına diş atardık.

>Misket oynamaktan
parmaklarımız kanar yine de mikrop
 kapmazdık.

> Azar işitip,acillere taşınmazdık.

>Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza,oyuna devam ederdik.Röntgenlere,ultrasonlara girmezdik.

>Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

>Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında,
temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.
Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

>Evimizi kendimiz
temizlerdik,kapı silmece; bilmem kaç
 kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

>Evlerimiz var, içinde yaşayan yok. Parklarımız var,içinde oynayan çocuk yok.

>Ama her yıl sökülüp
yenilenen kaldırımlar, lüks
 binalar, ışıl ışıl vitrinler,girip çıkan yapay insanlar...

>Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz.. 

>Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız,onlara dede, nene diye
hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

>Ben kapılarında 'vale' lerin, ' bady'lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

>Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp,taksidini bitiremediği
arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

>Benim değildir bu kültür.   

>Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

>Nedir bunlar?   

>Reklamlarla desteklenen beyni,ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

>Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımı zla yaşar olduk.

>İyi de neden böyle olduk ?   

>Biz mi istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi.......
 

>'Her toplum hakettiği gibi yönetilir'' derler ya, hakettiği gibi de yaşar diyelim mi ?

>Kim yazmış bilmiyorum. Taa uzaklardan bir selam gibi geldi bana. umarım sana da birşeyler hatırlatıR...

ALINTIDIR



7
0
0
Yorum Yaz